ανέβηκε ένα κείμενο από http://theanarchistlibrary.org/HTML/Lawrence_Jarach__Why_I_am_not_an_Anti-Primitivist.html#fn10 έχει ξεκινήσει να μεταφράζεται
αν θέλει και κάποιος άλλος να το μοιραστούμε (ας ξεκινήσει από την 6η σελίδα και μετά: Work After the Revolution….. με τα αντίστοιχα σχόλια και παραπομπές)

The Social Importance of the Modern School

Emma Goldman

http://theanarchistlibrary.org/social-importance-modern-school

Export page to Open Document format

Πρωτότυπο

The Social Importance of the Modern School

Emma Goldman

http://theanarchistlibrary.org/social-importance-modern-school

To fully grasp the social importance of the Modern School, we must understand first the school as it is being operated today, and secondly the idea underlying the modern educational movement.

What, then, is the school of today, no matter whether public, private, or parochial?

It is for the child what the prison is for the convict and the barracks for the soldier — a place where everything is being used to break the will of the child, and then to pound, knead, and shape it into a being utterly foreign to itself.

I do not mean to say that this process is carried on consciously; it is but a part of a system which can maintain itself only through absolute discipline and uniformity; therein, I think, lies the greatest crime of present-day society.

Naturally, the method of breaking man's will must begin at a very early age; that is, with the child, because at that time the human mind is most pliable; just as acrobats and contortionists, in order to achieve skill over their muscles, begin to drill and exercise when the muscles are still pliable.

The very notion that knowledge can be obtained only in school through systematic drilling, and that school time is the only period during which knowledge may be acquired, is in itself so preposterous as to completely condemn our system of education as arbitrary and useless.

Supposing anyone were to suggest that the best results for the individual and society could be derived through compulsory feeding. Would not the most ignorant rebel against such a stupid procedure? And yet the stomach has far greater adaptability to almost any situation than the brain. With all that, we find it quite natural to have compulsory mental feeding.

Indeed, we actually consider ourselves superior to other nations, because we have evolved a compulsory brain tube through which, for a certain number of hours every day, and for so many years, we can force into the child's mind a large quantity of mental nutrition.

Emerson said sixty years ago, “We are students of words; we are shut up in schools and colleges for ten or fifteen years and come out a bag of wind, a memory of words, and do not know a thing.” Since these wise words were written, America has reached the very omnipotence of a school system, and yet we are face to face with the fact of complete impotence in results.

The great harm done by our system of education is not so much that it teaches nothing worth knowing, that it helps to perpetuate privileged classes, that it assists them in the criminal procedure of robbing and exploiting the masses; the harm of the system lies in its boastful proclamation that it stands for true education, thereby enslaving the masses a great deal more than could an absolute ruler.

Almost everyone in America, liberals and radicals included, believes that the Modern School for European countries is a great idea, but that it is unnecessary for us. “Look at our opportunities,” they proclaim.

As a matter of fact, the modern methods of education are needed in America much more than in Spain or in any other country, because nowhere is there such little regard for personal liberty and originality of thought. Uniformity and imitation is our motto. From the very moment of birth until life ceases this motto is imposed upon every child as the only possible path to success. There is not a teacher or educator in America who could keep his position if he dared show the least tendency to break through uniformity and imitation.

In New York a high school teacher, Henrietta Rodman, in her literature class, explained to her girls the relation of George Eliot to Lewes.[1] A little girl raised in a Catholic home, and the supreme result of discipline and uniformity, related the classroom incident to her mother. The latter reported it to the priest, and the priest saw fit to report Miss Rodman to the Board of Education. Remember, in America the State and Church are separate institutions, yet the Board of Education called Miss Rodman to account and made it very clear to her that if she were to permit herself any such liberties again she would be dismissed from her post.

In Newark, New Jersey, Mr. Stewart, a very efficient high school teacher, presided at the Ferrer Memorial meeting, thereby insulting the Catholics of that city, who promptly entered a protest with the Board of Education. Mr. Stewart was put on trial and was compelled to apologize in order to keep his position. In fact, our halls of learning, from the public school to the university, are but straitjackets for teachers as well as pupils, simply because a straitjacket of the mind is the greatest guarantee for a dull, colorless, inert mass moving like a pack of sheep between two high walls.

I think it is high time that all advanced people should be clear on this point, that our present system of economic and political dependence is maintained not so much by wealth and courts as it is by an inert mass of humanity, drilled and pounded into absolute uniformity, and that the school today represents the most efficient medium to accomplish that end. I do not think that I am exaggerating, nor that I stand alone in this position; I quote from an article in Mother Earth of September 1910 by Dr. Hailman, a brilliant schoolteacher with nearly twenty-five years of experience, and this is what he has to say:

“Our schools have failed because they rest upon compulsion and restraint. Children are arbitrarily commanded what, when, and how to do things. Initiative and originality, self-expression, and individuality are tabooed. . . It is deemed possible and important that all should be interested in the same things, in the same sequence, and at the same time. The worship of the idol of uniformity continues openly and quietly. And to make doubly sure that there shall be no heterodox interference, school supervision dictates every step and even the manner and mode of it, so that disturbing initiative or originality and the rest may not enter by way of the teacher. We still hear overmuch of order, of methods, of system, of discipline, in the death dealing sense of long ago; and these aim at repression rather than at the liberation of life.

“Under the circumstances teachers are mere tools, automatons who perpetuate a machine that turns out automatons. They persist in forcing their knowledge upon the pupil, ignore or repress their instinctive yearning for use and beauty, and drag or drive them in an ill-named, logical course, into spiritless drill. They substitute for natural inner incentives that fear no difficulty and shrink from no effort, incentives of external compulsion and artificial bribes, which, usually based upon fear or upon anti-social greed or rivalry, arrest development of joy in the work for its own sake, are hostile to purposeful doing, quench the ardor of creative initiative and the fervor of social service. and substitute for these abiding motives, transient, perishable caprice.”

It goes without saying that the child becomes stunted, that its mind is dulled, and that its very being becomes warped, thus making it unfit to take its place in the social struggle as an independent factor. Indeed, there is nothing hated so much in the world today as independent factors in whatever line.

The Modern School repudiates utterly this pernicious and truly criminal system of education. It maintains that there is no more harmony between compulsion and education than there is between tyranny and liberty; the two being as far apart as the poles. The underlying principle of the Modern School is this: education is a process of drawing out, not of driving in; it aims at the possibility that the child should be left free to develop spontaneously, directing his own efforts and choosing the branches of knowledge which he desires to study. That, therefore, the teacher, instead of opposing, or presenting as authoritative his own opinions, predilections, or beliefs should be a sensitive instrument responding to the needs of the child as they are at any time manifested; a channel through which the child may attain so much of the ordered knowledge of the world, as he shows himself ready to receive and assimilate. Scientific, demonstrable facts in the Modern School will be presented as facts, but no interpretation of theory — social, political, or religious — will be presented as having in itself such sanction, or intellectual sovereignty, as precludes the right to criticize or disbelieve.

The Modern School, then, must be libertarian. Each pupil must be left free to his true self. The main object of the school is the promotion of the harmonious development of all of the faculties latent in the child. There can be no coercion in the Modern School, nor any such rules or regulations. The teacher may well evoke, through his own enthusiasm and nobility of character, the latent enthusiasm and nobility of his pupils, but he will overstep the liberties of his function as soon as he attempts to force the child in any way whatsoever. To discipline a child is invariably to set up a false moral standard, since the child is thereby led to suppose that punishment is something to be imposed upon him from without, by a person more powerful; instead of being a natural and unavoidable reaction and result of his own acts.

The social purpose of the Modern School is to develop the individual through knowledge and the free play of characteristic traits, so that he may become a social being, because he has learned to know- himself, to know his relation to his fellow-men, and to realize himself in a harmonious blending with society.

Naturally, the Modern School does not propose to throw aside all that educators have learned through the mistakes of the past. But though it will accept from past experience, it must at all times employ methods and materials that will tend to promote the self-expression of the child. To illustrate: the way composition is taught in our present-day school, the child is rarely allowed to use either judgment or free initiative. The Modern School aims to teach composition through original themes on topics chosen by the pupils from experience in their own lives; stories arid sketches are suggested by the imaginative or actual experience of the pupils.

This new method immediately opens up a new vista of possibilities. Children are extremely impressionable, and very vivid; besides not yet having been pounded into uniformity, their experience will inevitably contain much more originality, as well as beauty, than that of the teacher; also it is reasonable to assume that the child is intensely interested in the things which concern its life. Must not, then, composition based upon the experience and imagination of the pupil furnish greater material for thought and development than can be derived from the clocklike method of today which is, at best, nothing but imitation?

Everyone at all conversant with the present method of education knows that in teaching history the child is being taught what Carlyle has called a “compilation of lies.” A king here, a president there, and a few heroes who are to be worshipped after death make up the usual material which constitutes history. The Modern School, in teaching history, must bring before the child a panorama of dramatic periods and incidents, illustrative of the main movements and epochs of human development. It must, therefore, help to develop an appreciation in the child of the struggle of past generations for progress and liberty, and thereby develop a respect for every truth that aims to emancipate the human race. The underlying principle of the Modern School is to make impossible the mere instructionist: the instructionist blinded by his paltry specialty to the full life it is meant to serve; the narrow-minded worshipper of uniformity; the small-soured reactionary who cries for “more spelling and arithmetic and less life”; the self-sufficient apostle of consolation, who in his worship of what has been fails to see what is and what ought to be; the stupid adherent of a decaying age who makes war upon the fresh vigor that is sprouting from the soil — all these the Modern School aims to replace by life, the true interpreter of education.

A new day is dawning when the school will serve life in all its phases and reverently lift each human child to its appropriate place in a common life of beneficent social efficiency, whose motto will be not uniformity and discipline but freedom, expansion, good will, and joy for each and all.
Sex Education

An educational system which refuses to see in the young budding and sprouting personality independence of mind and wholesomeness of a freely developed body will certainly not admit the necessity of recognizing the phase of sex in the child. Children and adolescent people have their young dreams, their vague forebodings of the sexual urge. The senses open slowly like the petals of a bud, the approaching sex maturity enhances the sensibilities and intensifies the emotions. New vistas, fantastic pictures, colorful adventures follow one another in swift procession before the sex-awakened child. It is conceded by all sex psychologists that adolescence is the most sensitive and susceptible period for unusual fanciful and poetic impressions. The radiance of youth — alas, of so brief duration — is inseparably bound up with the awakening of eroticism. It is the period when ideas and ideals, aims and motives, begin to fashion themselves in the human breast; that which is ugly and mean in life still remains covered with a fantastic veil, because the age which marks the change from child to youth is indeed the most exquisitely poetic and magical phase in all human existence.

Puritans and moralists leave nothing undone to mar and besmirch this magic time. The child may not know his own personality, much less be conscious of its sex force. Puritans build a high wall around this great human fact; not a ray of light is permitted to penetrate through the conspiracy of silence. To keep the child in all matters of sex in dense ignorance is considered by educators as a sort of moral duty. Sexual manifestations are treated as if they were tendencies to crime, yet puritans and moralists more than anyone else know from personal experience that sex is a tremendous factor. Nevertheless, they continue to banish everything that might relieve the harassed mind and soul of the child, that might free him from fear and anxiety.

The same educators also know the evil and sinister results of ignorance in sex matters. Yet, they have neither understanding nor humanity enough to break down the wall which puritanism has built around sex. They are like parents who, having been maltreated in their childhood, now ill-treat and torture their children to avenge themselves upon their own childhood. In their youth the parents and educators had it dinned into their ears that sex is low, unclean, and loathsome. Therefore, they straightway proceed to din the same things into their children.

It certainly requires independent judgment and great courage to free oneself from such impressions. The two-legged animals called parents lack both. Hence, they make their children pay for the outrage perpetrated upon them by their parents — which only goes to prove that it takes centuries of enlightenment to undo the harm wrought by traditions and habits. According to these traditions, “innocence” has become synonymous with “ignorance”; ignorance is indeed considered the highest virtue, and represents the “triumph” of puritanism. But in reality, these traditions represent the crimes of puritanism, and have resulted in irreparable internal and external suffering to the child and youth.

It is essential that we realize once and for all that man is much more of a sex creature than a moral creature. The former is inherent, the other is grafted on. Whenever the dull moral demand conflicts with the sexual urge, the latter invariably conquers. But how? In secrecy, in lying and cheating, in fear and nerve-racking anxiety. Verily, not in the sexual tendency lies filth, but in the minds and hearts of the Pharisees: they pollute even the innocent, delicate manifestations in the life of the child. One often observes groups of children together, whispering, telling one another the legend of the stork. They have overheard something, they know it is a terrible thing, prohibited on pain of punishment to talk about in the open, and the moment the little ones spy one of their elders they fly apart like criminals caught in the act. How shamed they would feel if their conversation were overheard and how terrible it would be to be classed among the bad and the wicked.

These are the children who eventually are driven into the gutter because their parents and teachers consider every intelligent discussion of sex as utterly impossible and immoral. These little ones must seek for their enlightenment in other places, and though their store of natural science is only somewhat true, yet it is really wholesomer than the sham virtue of the grown-ups who stamp the natural sex symptoms in the child as a crime and a vice.

In their studies the young often come upon the glorification of love. They learn that love is the very foundation of religion, of duty, of virtue and other such wonderful things. On the other hand, love is made to appear as a loathsome caricature because of the element of sex. The rearing, then, of both sexes in truth and simplicity would help much to ameliorate this confusion. If in childhood both man and woman were taught a beautiful comradeship, it would neutralize the oversexed condition of both and would help woman's emancipation much more than all the laws upon the statute books and her right to vote.

Most moralists and many pedagogues still adhere to the antiquated notion that man and woman belong to two different species, moving in opposite directions, and hence, must be kept apart. Love, which should be the impetus for the harmonious blending of two beings, today drives the two apart as a result of the moral flagellation of the young into an overwrought, starved, unhealthy sexual embrace. This kind of satisfaction invariably leaves behind a bad taste and “bad conscience.”

The advocates of puritanism, of morality, of the present system of education, only succeed in making life smaller, meaner, and more contemptible — and what fine personalities can tolerate such an outrage? It is therefore a human proposition to exterminate the system and all those who are engaged in so-called education. The best education of the child is to leave it alone and bring to it understanding and sympathy.
Footnotes

[1] Editor's Note: George Eliot lived for many years with George Henry Lewes, and was ostracized for this relationship.
Source:

Retrieved on March 16th, 2009 from http://dwardmac.pitzer.edu/anarchist_archives/goldman/socimportms.html Notes:

From Emma Goldman Papers, Manuscripts and Archives Division, The New York Public Library, Astor, Lenox and Tilden Foundations

2009/09/02 15:37 · Maria 1936

Export page to Open Document format

Μετάφραση

Η Κοινωνική Σημασία του Σύγχρονου Σχολείου

Emma Goldman

Για να κατανοήσουμε πλήρως την κοινωνική σημασία του Συγχρόνου Σχολείου, πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε το σχολείο έτσι πως λειτουργεί στις μέρες μας και δεύτερον την ιδέα που διέπει το σύγχρονο εκπαιδευτικό κίνημα.
Τι είναι λοιπόν το σχολείο του σήμερα, ασχέτως αν είναι δημόσιο, ιδιωτικό ή θρησκευτικό;
Είναι για το παιδί ότι είναι η φυλακή για τον κατάδικο και οι στρατώνες για τον φαντάρο – ένα μέρος όπου το κάθε τι χρησιμοποιείται για να κάμψει την θέληση του παιδιού, και ύστερα να την συντρίψει, να την αναπλάσει και να την διαμορφώσει σε ένα πλάσμα ξένο ως προς τον εαυτό του.
Δεν θέλω να πω πως η διαδικασία αυτή γίνεται συνειδητά: δεν είναι παρά ένα κομμάτι ενός συστήματος το οποίο μπορεί να διατηρεί τον εαυτό του μόνο μέσω της απόλυτης πειθαρχίας και ομοιομορφίας. Εκεί νομίζω πως βρίσκεται το μεγαλύτερο έγκλημα της σημερινής κοινωνίας.
Φυσικά, η μέθοδος της αποδόμησης ενός ανθρώπου πρέπει να αρχίσει σε μια πολύ νεαρή ηλικία, του παιδιού εννοώ, γιατί εκείνο το διάστημα ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πιο εύκαμπτος. Όπως ακριβώς οι ακροβάτες, προκειμένου να αποκτήσουν ικανότητες με τους μύες τους, αρχίζουν να γυμνάζονται και να προπονούνται όταν οι μύες τους είναι ακόμα εύκαμπτοι.
Η αντίληψη συγκεκριμένα πως η γνώση μπορεί να αποκτηθεί μόνο στο σχολείο μέσα από συστηματική εκγύμναση και ο χρόνος στο σχολείο είναι η μόνη περίοδος στην οποία η γνώση μπορεί να ληφθεί, είναι από μόνη της τόσο εξωφρενική ώστε φτάνει για να καταδικάσουμε το σύστημα εκπαίδευσης σαν αυθαίρετο και άχρηστο.
Ας υποθέσουμε πως κάποιος πρότεινε πως τα καλύτερα αποτελέσματα για το άτομο και την κοινωνία θα προέκυπταν μέσα από την καταναγκαστική σίτιση. Ακόμα και ο πιο αδαής δεν θα επαναστατούσε απέναντι σε μια τόσο ηλίθια διαδικασία; Παρόλα αυτά το στομάχι έχει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα σχεδόν σε κάθε κατάσταση, σε σχέση με το μυαλό. Γνωρίζοντας όλα αυτά, το βρίσκουμε αρκετά φυσικό να έχουμε εξαναγκαστική πνευματική σίτιση.
Πράγματι, θεωρούμε εαυτούς ανώτερους από άλλα έθνη, γιατί έχουμε εξελίξει έναν εξαναγκαστικό εγκεφαλικό αγωγό, μέσα από τον οποίο, για ορισμένες ώρες κάθε μέρα, και για πολλά χρόνια, μπορούμε να επιβάλουμε στο μυαλό του παιδιού μια μεγάλη ποσότητα πνευματικής τροφής.
Ο Emerson είπε εξήντα χρόνια πριν, “Είμαστε μαθητές των λέξεων, είμαστε έγκλειστοι σε σχολεία και κολέγια για δέκα ή δεκαπέντε χρόνια και βγαίνουμε από αυτά κενοί, μνήμες λέξεων, χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα”. Από από τότε που γράφτηκαν αυτά τα σοφά λόγια, η Αμερική έχει φτάσει στην παντοδυναμία ενός σχολικού συστήματος, και μέχρι στιγμής βρισκόμαστε καταπρόσωπο με μια απόλυτη αδυναμία αποτελεσμάτων.
Η μεγάλη ζημιά που γίνεται από το σύστημα εκπαίδευσης μας δεν είναι τόσο το ότι διδάσκει πράγματα που δεν έχουν αξία, ότι βοηθάει στην διαιώνιση των προνομιούχων τάξεων, ότι τις βοηθάει στην εγκληματική διαδικασία της κλοπής και της εκμετάλευσης των μαζών. Η ζημιά που το σύστημα προκαλεί έγκειται στον κομπασμό του ότι είναι η πραγματική εκπαίδευση και με αυτό τον τρόπο σκλαβώνει τις μάζες πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσε ένας απόλυτος κυβερνήτης.

Σχεδόν όλοι στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των φιλελεύθερων και των ριζοσπαστών, πιστεύουν ότι το Σύγχρονο Σχολείο για τις ευρωπαϊκές χώρες είναι υπέροχη ιδέα, αλλά ότι δε μας είναι απαραίτητο. “Κοιτάξτε τις ευκαιρίες που μας δίνονται”, προκυρήσσουν.

Στην πραγματικότητα, οι σύγχρονες εκπαιδευτικές μέθοδοι είναι απαραίτητες στην Αμερική πολύ περισσότερο απ'ότι στην Ισπανία ή οπουδήποτε αλλού, γιατί πουθενά αλλού δεν υπάρχει τόσος λίγος σεβασμός για την προσωπική ελευθερία και την πρωτοτυπία σκέψης. Η ομοιομορφία και η μίμηση είναι το σύνθημα μας. Από τη γέννηση μέχρι να πάψει η ζωή μας, αυτό το σύνθημα επιβάλλεται σε κάθε παιδί ως ο μοναδικός δρόμος προς την επιτυχία. Δεν υπάρχει ούτε ένας δάσκαλος ή εκπαιδευτικός που θα μπορούσε να κρατήσει τη θέση του αν τολμούσε να δείξει την ελάχιστη τάση μη-συμμόρφωσης στην ομοιομορφία και τη μίμηση.

Στη Νέα Υόρκη, μια καθηγήτρια γυμνασίου, η Henrietta Rodman, στην τάξη φιλολογίας της, εξήγησε στα κορίτσια της τη σχέση του George Eliot με τον Lewes. Ένα μικρό κορίτσι μεγαλωμένο σε καθολικό σπίτι, ώντας το υπέρτατο παράδειγμα πειθαρχίας και ομοιομορφίας, αφηγήθηκε το περιστατικό στη μητέρα της. Η μητέρα το ανέφερε στον ιερέα και ο ιερέας θεώρησε σκόπιμο να αναφέρει την δεσποινίδα Rodman στο Εκπαιδευτικό Συμβούλιο. Παρόλο που στην Αμερική το Κράτος και η Εκκλησία είναι ξεχωριστοί θεσμοί, το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο κάλεσε την δεσποινίδα Rodman για αναφορά και της κατέστησε σαφές πως αν ξαναέπαιρνε τέτοιες πρωτοβουλίες, θα έχανε τη θέση της

Στο Newark του New Jersey, ο κ. Stewart, ένας πολύ αποτελεσματικός καθηγητής γυμνασίου, προέδρευσε της επιμνημόσυνης συνάντησης για τον Ferrer, προσβάλλοντας έτσι τους Καθολικούς αυτής της πόλης, οι οποίοι άμεσα ξεκίνησαν διαμαρτυρία στο Εκπαιδευτικό Συμβούλιο. Ο κ. Stewart δικάστηκε και υποχρεώθηκε να απολογηθεί για να κρατήσει τη θέση του. Οι αίθουσες μάθησης μας, από το δημόσιο σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο, δεν είναι παρά ζουρλομανδύες για τους δασκάλους όπως και για τους μαθητές, απλώς γιατί ένας ζουρλομανδύας για το πνεύμα είναι η καλύτερη εγγύηση για μια ανιαρή, άχρωμη, αδρανή μάζα μετακινούμενη σαν αγέλη προβάτων μεταξύ δύο ψηλών τοίχων.

Πιστεύω ότι είναι πια καιρός όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι να ξεκαθαρίσουν το εξής, το παρόν σύστημα μας οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης διατηρείται όχι τόσο από τον πλούτο και τα δικαστήρια άλλα από μια αδρανή ανθρώπινη μάζα καταπιεσμένη σε απόλυτη ομοιομορφία, και πως το σχολείο σήμερα είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου. Δε νομίζω ότι υπερβάλλω, ούτε ότι μόνο έγω έχω αυτή τη θέση. Μεταφέρω από ένα άρθρο στο Mother Earth από το Σεπτέμβρη του 1910 του Dr. Hailman, ενός λάμπρού δασκάλου με σχεδόν 25 χρόνια πείρας, ορίστε τι έχει να πει:

Τα σχολεία μας έχουν αποτύχει γιατί βασίζονται στον καταναγκασμό και τον περιορισμό. Τα παιδιά διατάζονται αυθαίρετα τι, πότε και πως να κάνουν οτιδήποτε. Η πρωτοβουλία, η αυθεντικότητα, η αυτοέκφραση και η ατομικότητα απαγορεύονται. Θεωρείται δυνατό και σημαντικό όλοι να έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα, με την ίδια σειρά και στον ίδιο χρόνο. Η λατρεία του ειδώλου της ομοιομορφίας συνεχίζεται ανοιχτά και σιωπηλά. Και για να βεβαιωθούμε ότι δεν θα υπάρξει ετερόδοξη παρεμβολή, η σχολική επίβλεψη καθορίζει κάθε βήμα καθώς και τον τρόπο και ρυθμό του, ώστε οποιαδήποτε ενοχλητική πρωτοβουλία ή πρωτοτυπία να μην εμφανιστούν όσο περνάει από το χέρι του δασκάλου. Ακόμα ακούμε υπερβολικά να μιλάνε για τάξη, μεθόδους, σύστημα, πειθαρχία, με τον θανατικό τρόπο του παρελθόντος, και όλα αυτά στοχεύουν στην καταστολή παρά την απελευθέρωση της ζωής.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, οι δάσκαλοι είναι απλά εργαλεία, αυτόματα που διαιωνίζουν ένα μηχάνημα που παράγει κι άλλα αυτόματα. Επιμένουν να επιβάλλουν τη γνώση τους στον μαθητή, αγνοούν ή καταπιέζουν την ενστικτώδη τους θέληση για χρήση και ομορφιά, και τους σέρνουν ή σπρώχνουν σε μια “λογική” διαδρομή προς την ανιαρή αγγαρεία. Αντικαθιστούν φυσικά κίνητρα που δεν φοβούνται δυσκολίες και προσπάθεια, με κίνητρα εξωτερικού καταναγκασμού και τεχνητών δωροδοκιών, τα οποία, συχνά βασισμένα στον φόβο ή την αντικοινωνική απληστία και τη μισαλλοδοξία, αναστέλλουν την ανάπτυξη της χαράς για εργασία ως αυτοσκοπό της ίδιας της εργασίας, είναι εχθρικές απέναντι στις τελολογικές πράξεις, σβήνουν τη ζωντάνια της δημιουργικής πρωτοβουλίας και τη θέληση της κοινωνικής συνεισφοράς. Αντικαθιστούν αυτά τα αμετάβλητα κίνητρα με εφήμερες και αναλώσιμες ιδιοτροπίες.

Έτσι εμποδίζεται η ανάπτυξη του παιδιού, το μυαλό του αμβλύνεται, και η ίδια του η ύπαρξη διαστρεβλώνεται, καθιστώντας το ακατάλληλο να πάρει μέρος στην κοινωνική πάλη σαν ανεξάρτητος παράγοντας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μισητό σήμερα στον κόσμο και σε οποιοδήποτε περίγυρο από τους ανεξάρτητους παράγοντες.

Το σύγχρονο Σχολείο αποκηρύσσει αυτό το ολοκληρωτικά ολέθριο και αληθινά εγκληματικό εκπαιδευτικό σύστημα. Υποστηρίζει ότι υπάρχει τόση αρμονία μεταξύ καταναγκασμού και εκπαίδευσης όση και μεταξύ τυραννίας και ελευθερίας. Οι δύο αυτές έννοιες είναι τόσο μακρυά η μία από την άλλη όσο και οι πόλοι της γης. Η βασική αρχή του Σύγχρονου Σχολείου είναι η εξής: η εκπαίδευση είναι διαδικασία εκμαίευσης και όχι εισχώρησης, στοχεύει στην δυνατότητα ότι το παιδί πρέπει να αφεθεί ελεύθερο να αναπτυχθεί αυθόρμητα, καθοδηγώντας μόνο του τις προσπάθειες του και επιλέγοντας τους κλάδους της γνώσης που επιθυμεί να μελετήσει. Άρα, ο δάσκαλος, αντί να αντιτίθεται, ή να παρουσιάζει τις απόψεις, προτιμήσεις ή πεποιθήσεις του ως τις μόνες έγκυρες, θα πρέπει να είναι ένα ευαίσθητο όργανο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του παιδιού όπως αυτές εκδηλώνονται. Θα πρέπει να είναι μια δίοδος μέσω της οποίας το παιδί θα αποκτήσει μέρος της συσσωρευμένης γνώσης του κόσμου όταν αυτό δείξει έτοιμο και δεκτικό. Επιστημονικά και αποδείξιμα γεγονότα στο Σύγχρονο Σχολείο θα παρουσιάζονται ως γεγονότα, αλλά καμία ερμηνεία οποιασδήποτε θεωρίας, κοινωνικής, πολιτικής ή θρησκευτικής, δεν θα παρουσιάζεται ως έχουσα τέτοιο κύρος ή ιδεολογική υπεροχή που να αποκλείει το δικαίωμα στην κριτική ή και τη δυσπιστία.

Το Σύγχρονο Σχολείο λοιπόν, πρέπει να είναι ελευθεριακό. Κάθε μαθητής πρέπει να αφεθεί ελεύθερος στον πραγματικό εαυτό του. Το κύριο αντικείμενο του σχολείου είναι η προώθηση της αρμονικής ανάπτυξης όλων των ικανοτήτων που κρύβονται μες στο παιδί. Δεν μπορεί να υπάρξει εξαναγκασμός στο Σύγχρονο Σχολείο, ούτε εξαναγκαστικοί κανόνες ή κανονισμοί. Ο δάσκαλος μπορεί να ξυπνήσει, μέσω του ενθουσιασμού του και της ευγένειας του χαρακτήρα του, το λανθάνοντα ενθουσιασμό και ευγένεια των μαθητών του, αλλά θα υπερβεί της ελευθερίες που του δίνει η θέση του μόλις προσπαθήσει να εξαναγκάσει το παιδί με οποιοδήποτε τρόπο. Το να πειθαρχήσει κανείς ένα παιδί σημαίνει την εγκαθίδρυση πλαστών ηθικών προτύπων, αφού στο παίδι δημιουργείται η εντύπωση ότι η τιμωρία είναι κάτι που θα του επιβάλλεται απ' έξω, από κάποιον πιο ισχυρό, αντί το ότι είναι η φυσική και αναπόφευκτη αντίδραση και αποτέλεσμα των πράξεων του.

Ο κοινωνικός σκοπός του Σύγχρονου Σχολείου είναι να αναπτύξει το άτομο μέσω της γνώσης και του ελεύθερου παιχνιδιού μεταξύ χαρακτηριστικών ιδιοτήτων, ώστε να γίνει κοινωνικό ον, επειδή έχει μάθει να ξέρει, τον εαυτό του, τη σχέση του με τους συνανθρώπους του και να πραγματώνει τον εαυτό του σε μια αρμονική σύμπραξη με την κοινωνία.

Φυσικά, το Σύγχρονο Σχολείο δεν προτείνει να πετάξουμε ό,τι έχουν μάθει οι εκπαιδευτικοί μέσα από τα λάθη του παρελθόντος. Αλλά παρ' ότι θα δέχεται την πρότερη εμπειρία, θα πρέπει πάντα να χρησιμοποιεί μεθόδους και υλικά που θα τείνουν να προάγουν την αυτο-έκφραση του παιδιού. Ένα παράδειγμα: ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνεται η έκθεση στο σημερινό σχολείο, σπανίως επιτρέπει στο παιδί τη χρήση είτε κρίσης είτε πρωτοβουλίας. Το Σύγχρονο Σχολείο στοχεύει να διδάξει έκθεση μέσω πρωτότυπων θεμάτων επιλεγμένα από τους μαθητές και τις προσωπικές εμπειρίες ζωής τους. Οι σκελετοί των ιστοριών θα καθορίζονται από τις φανταστικές ή πραγματικές εμπειρίες των μαθητών.

Αυτή η νέα μέθοδος ανοίγει αμέσα μια νέα προοπτική δυνατοτήτων. Τα παιδιά είναι πολύ επηρεάσιμα και πολύ ζωντανά. Πέραν του ότι δεν έχουν ακόμα εξαναγκαστεί σε ομοιομορφία, η εμπειρία τους θα περιέχει αναπόφευκτα περισσότερη πρωτοτυπία, και ομορφιά, από αυτή του δασκάλου. Είναι επίσης λογικό να υποθέσουμε ότι το παιδί ενδιαφέρεται έντονα για ότι αφορά τη ζωή του. Άρα, δεν θα πρέπει η έκθεση που βασίζεται στην εμπειρία και τη φαντασία του μαθητή να δίνει καλύτερο υλικό σκέψης και ανάπτυξης απ' ό,τι μπορεί να αντληθεί από τη μηχανική παρούσα μέθοδο η οποία, στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μίμηση;

Όλοι όσοι, έστω και ελάχιστα, έχουν επαφή με την παρούσα μέθοδο εκπαίδευσης ξέρουν ό,τι στη διδασκαλία ιστορίας το παιδί μαθαίνει ότι ο Carlyle είναι μια “ανθολογία ψεμάτων”. Ένας βασιλιάς εδώ, ένας πρόεδρος παραπέρα και μερικοί ήρωες που πρέπει να λατρεύονται μετά θάνατον, είναι το σύνηθες υλικό που αποτελεί την ιστορία. Το Σύγχρονο Σχολείο, όσο αφορά την διδασκαλία της ιστορίας, πρέπει να παρουσιάσει στο παιδί ένα πανόραμα δραματικών περιόδων και συμβάντων που θα περιγράφει τα κύρια κινήματα και εποχές της ανθρώπινης ανάπτυξης. Πρέπει λοιπόν, να βοηθήσει να αναπτυχθεί στο παιδί μια εκτίμηση για τον αγώνα των προηγούμενων γενεών για πρόοδο και ελευθερία και κατά συνέπεια να αναπτυχθεί ένας σεβασμός για κάθε αλήθεια που στοχεύει στην χειραφέτηση του ανθρώπινου γένους. Η αρχή που διέπει το Σύγχρονο Σχολείο είναι να καταστεί αδύνατη η ύπαρξη του καθοδηγητή, του καθοδηγητή ο οποίος έχει τυφλωθεί από την ασήμαντη εξειδίκευση του και δεν βλέπει τη ζωή που αυτή θα έπρεπε να υπηρετεί, το στενόμυαλο λάτρη της ομοιομορφίας, τον αντιδραστικό που φωνάζει για “περισσότερη ορθογραφία και μαθηματικά και λιγότερη ζωή”, τον αυτάρκη απόστολο της παρηγοριάς, ο οποίος λατρεύοντας ό,τι υπήρξε, δεν βλέπει τι υπάρχει και τι θα έπρεπε να υπάρχει, τον ηλίθιο προσκολλημένο μιας παρακμάζουσας εποχής που διεξάγει πόλεμο ενάντια στο φρέσκο σθένος που πετάγεται από τη γη. Όλους αυτούς, το Σύγχρονο Σχολείο σκοπεύει να τους αντικαταστήσει με ζωή, τον αληθινό ερμηνευτή της εκπαίδευσης.

Μια νέα μέρα ξημερώνει όταν το σχολείο θα υπηρετεί τη ζωή σε όλες της τις φάσεις και ευλαβικά θα ανυψώσει κάθε παιδί στο μέρος που του αρμόζει σε μια κοινή ζωή ωφέλιμης κοινωνικής αποτελεσματικότητας, της οποίας το σύνθημα δεν θα είναι η ομοιομορφία και η πειθαρχία αλλά η ελευθερία, η διεύρυνση, η καλή θέληση και η χάρα για όλους.

Σεξουαλική εκπαίδευση

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αρνείται να αναγνωρίσει στη νεαρή προσωπικότητα που ανθίζει και αναπτύσσεται, ανεξαρτησία θέλησης και ακεραιότητα ενός ελέυθερα ανεπτυγμένου σώματος, σίγουρα δεν θα αποδεχτεί την αναγκαιότητα αναγνώρισης μιας σεξουαλικής φάσης στο παιδί. Παιδιά και έφηβοι έχουν τα νεαρά τους όνειρα, τα αφηρημένα προμήνυματα της ερωτικής παρόρμησης. Οι αισθήσεις ανοίγουν σιγά-σιγά σαν τα πέταλα ενός λουλουδιού, η επερχόμενη σεξουαλική ωριμότητα ενισχύει τις ευαισθησίες και κάνει πιο έντονα τα συναισθήματα. Νέες προοπτικές, φανταστικές εικόνες, πολύχρωμες περιπέτειες ακολουθούν η μία την άλλη σε μια γρήγορη ακολουθία μπροστά στο σεξουαλικά ενσυνείδητο παιδί. Είναι παραδοχή όλων των ψυχολόγων ότι η εφηβεία είναι η πιο ευαίσθητη και επιδεκτική περίοδος όσον αφορά ασυνήθιστες, φαντασιώδεις και ποιητικές εντυπώσεις. Η λάμψη της νιότης, δυστυχώς μικρής διάρκειας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ξύπνημα του ερωτισμού. Είναι η περίοδος που ιδέες και ιδανικά, στόχοι και κίνητρα, αρχίζουν να ζυμώνονται στο ανθρώπινο στήθος, ό,τι άσχημο και κακό στη ζωή μένει ακόμα καλυμμένο με ένα φαντασιακό πέπλο, γιατί η ηλικία που σηματοδοτεί την αλλαγή από παιδί σε νέο/α είναι όντως η πιο εξαιρετικά ποιητική και μαγική περίοδος σε όλη την ανθρώπινη ύπαρξη.

Πουριτανοί και ηθικολόγοι δεν θα σταματήσουν σε τίποτα για να παραμορφώσουν και να βεβηλώσουν αυτή τη μαγική περίοδο. Το παιδί μπορεί να μην ξέρει τη δική του προσωπικότητα, πόσο μάλλον να έχει συνείδηση της σεξουαλικής της δύναμης. Οι πουριτανοί χτίζουν ένα ψηλό τείχος γύρω από αυτό το μεγάλο ανθρώπινο γεγονός και ούτε μια ακτίνα φωτός δεν επιτρέπεται να διαπεράσει τη συνομωσία της σιωπής. Το να κρατηθεί το παιδί σε βαθειά άγνοια για όλα τα θέματα σχετικά με το σεξ, θεωρείται από τους εκπαιδευτικούς σαν ένα είδος ηθικού χρέους. Σεξουαλικές εκδηλώσεις αντιμετωπίζονται σαν εγκληματικές ροπές, ενώ πουριτανοί και ηθικολόγοι περισσότερο από οποιονδήποτε ξέρουν από προσωπική εμπειρία πως το σεξ είναι τεράστιος παράγοντας. Παρ'όλ'αυτά, συνεχίζουν να εξοστρακίζουν οτιδήποτε μπορεί να ανακουφίσει το κακοποιημένο μυαλό και ψυχή του παιδιού, οτιδήποτε μπορεί να το ελευθερώσει από τον φόβο και το άγχος.

Οι ίδιοι εκπαιδευτικοί ξέρουν τα απαίσια και δυσοίωνα αποτελέσματα της σεξουαλικής άγνοιας. Παρ'όλ'αυτά, δεν έχουν ούτε αρκετή κατανόηση, ούτε και αρκετή ανθρωπινότητα για να ρίξουν το τείχος που έχει στήσει ο πουριτανισμός γύρω από το σεξ. Σαν γονείς, που κακοποιημένοι στην δική τους παιδική ηλικία, τώρα κακομεταχειρίζονται και βασανίζουν τα παιδιά τους για να εκδικηθούν για την δική τους παιδικότητα. Στα νιάτα τους, γονείς και εκπαιδευτικοί, τους ξεκούφαναν να τους λένε πως το σεξ είναι βρώμικο, ποταπό και σιχαμένο. Έτσι, απευθείας ξεκινάνε να φωνάζουν κι αυτοί το ίδιο στα παιδιά τους.

Σίγουρα χρειάζεται ανεξάρτητη κρίση και μεγάλο θάρρος για να απελευθερωθεί κάποιος από τέτοιες εντυπώσεις. Τα δίποδα ζώα που ονομάζονται γονείς δεν έχουν τίποτα από τα δύο. Έτσι, αναγκάζουν τα παιδιά τους να πληρώσουν αυτά το τίμημα της καταπίεσης εις βάρος τους από τους γονείς τους, το οποίο αποδεικνύει ότι χρειάζονται αιώνες διαφώτισης για να αναστραφεί το κακό που έκαναν παραδόσεις και συνήθειες. Σύμφωνα, με αυτές τις παραδόσεις, η αθωότητα έχει γίνει συνώνυμο της άγνοιας, η άγνοια έχει αναχθεί στην υψηλότερη των αρετών και αντιπροσωπεύει τον θρίαμβο του πουριτανισμού. Στην πραγματικότητα, αυτές οι παραδόσεις είναι τα εγκλήματα του πουριτανισμού και έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτα βασανιστήρια, εσωτερικά και εξωτερικά, σε παιδιά και νέους.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε μια για πάντα ότι ο άνθρωπος είναι πολύ περισσότερο σεξουαλικό ον παρά ηθικό ον. Το πρώτο, είναι έμφυτο, το τελευταίο επίκτητο. Όποτε η βαρετή ηθική επιταγή συγκρούεται με την σεξουαλική επιθυμία, η επιθυμία πάντοτε κερδίζει. Αλλά πώς; Στα κρυφά, με ψέματα και απάτες, με φόβο και καταστροφικό άγχος. Στην πραγματικότητα, δεν είναι στην σεξουαλική τάση που κρύβεται η βρωμιά, αλλά στα μυαλά και τις καρδιές των Φαρισσαίων: μολύνουν και τις αγνές, ευαίσθητες εκφράσεις στη ζωή του παιδιού. Πολλές φορές μππορεί κάποιος να παρατηρήσει ομάδες παιδιών μαζί, να ψιθυρίζουν, και να λένε το ένα στο άλλο το μύθο του πελαργού. Κάτι έχουν κρυφακούσει, ξέρουν ότι είναι κάτι τρομερό, απαγορευμένο υπό την απειλή της τμωρίας αν αναφερθεί ανοιχτά, και μόλις αντιληφθούν κάποιον μεγαλύτερο, τρέχουν να φύγουν σαν εγκληματίες που πιάστηκαν επ'αυτοφόρω. Τι ντροπή θα ένοιωθαν αν κάποιος άκουγε τη συζήτηση τους και τι τρομερό να σε κατατάξουν στους κακούς και διεστραμμένους.

Αυτά είναι τα παιδιά που οδηγούνται στο περιθώριο γιατί οι γονείς και οι δάσκαλοι τους αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε ευφυή συζήτηση για το σεξ ως αδύνατη και ανήθικη. Αυτά τα μικρά πρέπει να ψάξουν τη διαφώτηση τους αλλού, και παρόλο που η ικανότητα τους για ανεξάρτητη αναζήτηση είναι μόνο εν μέρει υπαρκτή, παραμένει υγιέστερη από την απατηλή αρετή των ενηλίκων που καταπατούν τα σεξουαλικά συμπτώματα σε ένα παιδί σαν εγκληματικά και ανήθικα.

Στις μελέτες τους οι νέοι συναντούν την εξιδανίκευση της αγάπης. Μαθαίνουν ότι η αγάπη είναι το θεμέλιο της θρησκείας, του καθήκοντος, της αρετής και άλλων θαυμαστών πραγμάτων. Απ'την άλλη, η αγάπη παρουσιάζεται σαν μια απεχθής καρικατούρα εξαιτίας του σεξ. Το μεγάλωμα λοιπόν, και των δύο φύλων μέσα στην αλήθεια και την απλότητα θα βοηθούσε για να απομακρυνθεί αυτή η σύγχιση. Αν στην παιδική ηλικία, άντρας και γυναίκα μάθαιναν μια όμορφη συντροφικότητα, θα εξουδετέρωναν την υπερδομημένη κατάσταση των φύλων και των δύο και θα βοηθούσαν τη χειραφέτηση της γυναίκας πολύ περισσότερο απ'όλη τη νομοθεσία περι δικαιώματων και ψήφου.

Οι περισσότεροι ηθικολόγοι και παιδαγωγοί είναι ακόμα προσκολλημένοι στην απαρχαιωμένη άποψη ότι άντρας και γυναίκα ανήκουν σε δύο διαφορετικά είδη, κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, και ότι κατά συνέπεια, πρέπει να κρατηθούν χωριστά. Η αγάπη, που θα έπρεπε να είναι το κίνητρο για την αρμονική ανάμειξη δύο υπάρξεων, σήμερα απομακρύνει τους δύο ως αποτέλεσμα της ηθικής μαστίγωσης των νέων σε ένα εξαντλημένο, πεινασμένο και άρρωστο αγκάλιασμα. Αυτού του είδους η ικανοποίηση πάντα αφήνει πίσω της μια άσχημη γεύση και μια “βαριά συνείδηση”.

Οι συνήγοροι του πουριτανισμού, της ηθικής, του παρόντος συστήματος εκπαίδευσης, το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν τη ζωή συντομότερη, ασχημότερη και πιο ευκαταφρόνητη, και ποιές όμορφες προσωπικότητες θα ανέχονταν κάτι τέτοιο; Είναι λοιπόν μια ανθρώπινη πρόταση η καταστροφή του συστήματος και όλων όσων συμμετέχουν στην υποτιθέμενη εκπαίδευση. Η καλύτερη εκπαίδευση ενός παιδιού πετυχαίνεται με το να το αφήσουμε ήσυχο και να του δώσουμε κατανόηση και συμπόνοια.

Σημειώσεις

[1] Σημείωση του συντάκτη: Ο George Eliot έζησε πολλά χρόνια με τον George Henry Lewes, και εξοστρακίστηκε για αυτή τη σχέση.

Πηγή:

Πάρθηκε 16 Μάρτη 2009 από το http://dwardmac.pitzer.edu/anarchist_archives/goldman/socimportms.html

Από το Emma Goldman Papers, Manuscripts and Archives Division, The New York Public Library, Astor, Lenox and Tilden Foundations

Σ.τ.μ.: Το πρωτότυπο κείμενο πάρθηκε από το site http://theanarchistlibrary.org/social-importance-modern-school

2009/09/02 16:15 · Maria 1936

Personal Tools